Mijn visie op Digital Humanities

Een nieuwe blog, een nieuw onderzoeksproject, exciting stuff! Maar nu hoor ik u al denken, en zo hoor ik ook mezelf denken: dat Digital Humanities, wat is dat nou eigenlijk? Wat is nou eigenlijk het speelveld waarin we ons begeven? Deze blogpost zal trachten hier een antwoord op te geven door allereerst mijn eigen verwachtingen van Digital Humanities te verwoorden. Vervolgens zal ik blogposts van onderzoekers binnen Digital Humanities bespreken om vanuit daar mijn visie op Digital Humanities aan te scherpen, aan te passen of compleet te veranderen. Tot slot sluit ik mijn eerste blogpost af met mijn visie op Digital Humanities.

Mijn eigen verwachtingen
Al die mijn “About”-pagina hebben gelezen zijn zich er al van bewust dat mijn academische achtergrond  wordt uitgemaakt door het multidisciplinaire Humanistiek. De link van deze achtergrond met Digital Humanities lijkt dan al snel gelegd te zijn: ze richten zich namelijk allebei schijnbaar op de mens. Maar het wist naast mijn aandacht alleen kortstondig te trekken, mij ook te intrigeren middels de volgende belofte:

Dit onderzoeksprogramma heeft tot doel te verkennen hoe met digitale technieken onderzoek kan worden gedaan naar de transculturele relaties tussen culturen en de wijze waarop internationale voorbeeldculturen zich manifesteren.

– Huijnen, P. (z.d.) GE3V13006: Digital Humanities in de praktijkGevonden op 9 januari 2017 op https://www.osiris.universiteitutrecht.nl/osistu_ospr/OnderwijsCatalogusSelect.do?selectie=cursus&collegejaar=2016&cursus=GE3V13006

Wat mij hierin aansprak was dat het een nieuwe mogelijkheid van onderzoek doen binnen mijn interessegebied aanreikte. Gedurende mijn bachelor ben ik met verscheidene varianten van kwalitatief en kwantitatief onderzoek in aanraking gekomen, maar dit klonk mij nog raadselachtig in de oren. Ten eerste verwacht ik dus bekend te geraken met een nieuwe onderzoeksmethode die schijnbaar immense onderzoeksonderwerpen van de geesteswetenschappen kan omvatten en inzichtelijk kan maken.

Ten tweede verwacht ik dat Digital Humanities bronnen aanboort die ik allicht eerder niet had aangeboord voor academisch onderzoek. Ik verwacht dat het inzichten biedt in hoe informatie kan worden verzameld op nieuwe manieren die verruimend kunnen zijn voor mijn eigen manier van onderzoek doen in mijn academische- en arbeidstoekomst.

Visies op Digital Humanities door de experts
Zonder veel richting gegeven te hebben hoe ik mijn visie op Digital Humanities zou moeten kunnen verbreden, ben ik down the rabbit hole bij de geschiedenis van Digital Humanities terecht gekomen. Hierover vond ik het volgende:

The information age (…) has resulted, as of the twenty-first century, in the accumulation of historically deep data.25 Collected frequently enough over time, those numbers sketch the shape of changing history, changing contexts of consequences – the whole of which are rarely put together by observers inside the disciplines. These quantitative data have begun to superabound, offering rich frontiers for a new school of quantitative analysis.

– Armitage, D. & Guldi, J. (2014). The History Manifesto. Cambridge: Cambridge University Press.

Hieruit komt naar voren dat de onze informatie-samenleving veel data heeft opgehoopt met de mogelijkheid dat het de kracht zou kunnen hebben om de geschiedenis zoals wij die kennen te herschrijven. Maar wat gaan we doen met al die tekst, en hoe gaan we het allemaal analyseren?

Verder klikkend in een paar links naar blogs van Digital History experts, ben ik op de blog van Stephen Ramsay terecht gekomen. Het lot wilde dat ik begon met het lezen van de blogpost “The Digital Naif“. Ik was nog niet zo ver dit te lezen dat me iets opviel: dit was geschreven in een verhalende vertelvorm. Dit maakte niet alleen dat het een innemende tekst was, maar zorgde er daarnaast ook voor dat de punten die hij maakte betreffende Digital Humanities beter kon overbrengen. Een van de punten was de volgende:

Putting text online was all well and good, but—and I was surely the only one in the world who had had this thought—the real revolution would come once those texts were in machine-readable form. (…) I was far from being the first one to imagine something like text analysis. (…) The overwhelming consensus among my forebears seemed to be that the greatest thing about computers was the way in which they could bring objectivity to the study of the humanities. To my way of thinking, this was a devastating error.

– Ramsay, S. (19 November 2015). The Digital Naif. Gevonden op 9 februari 2017 op http://stephenramsay.us/2015/11/19/the-digital-naif/

Naar mijn mening is dit een belangrijk punt wat hij hier maakt. Het gaat er namelijk niet alleen op dat je iets online zet en dus de ophoping van data krijgt die Armitage en Gildi (2014) ook al aanhalen, maar dat je er daarna ook iets mee kan doen. De teksten die online staan kunnen bestudeerd worden en gebruikt worden voor onderzoek. Onderzoek waarin het in het principe gaat om het tellen van hoe vaak bepaalde (clusters van) woorden voorkomen in bepaalde artikelen over een bepaald tijdspan. Weingart maakt hier de volgende opmerking over:

I’m a numbers guy. I’m at my best when counting stuff, and when there are no sensitive ways to classify, I avoid counting, because I don’t want to be That Colonizing White Dude who tries to fit everything into boxes of his own invention to make himself feel better about what he’s doing for the world. I probably still fall into that trap a lot anyway.

– Weingart, S. (31 juli 2015). What’s Counted Counts. Gevonden op 10 februari 2017 op http://www.scottbot.net/HIAL/index.html@p=41425.html 

Het tellen is namelijk leuk en aardig, deze statistiek levert maar een beperkt aantal waarachtige data op waar een wetenschapper ook echt iets mee kan. Digital Humanities betreft daarom geen onderzoek dat de objectiviteit van de wetenschap dwangmatig intact probeert te houden, maar dat ruimte laat voor de subjectiviteit van de mens. In mijn ogen raakt dit een centraal aspect van wat Digital Humanities is: het erkent het menselijke in de geschiedenis. Het erkent dat wat de mensen geschreven hebben, context- en interpretatie-gebonden is en geeft het bestaansrecht.

Maar door juist dit bestaansrecht te geven, komt naar mijn mening, Digital Humanities ook wel een beetje in de knel. Verderop in zijn blogpost maakt Ramsey de volgende opmerking:

The flurry of attempts to define DH, say what it is and isn’t, (…) seems to some a harbinger of the death of the humanities as such. (…) It is possible, though, that naiveté is a precondition for learning and growth.

– Ramsay, S. (19 November 2015). The Digital Naif. Gevonden op 9 februari 2017 op http://stephenramsay.us/2015/11/19/the-digital-naif/

Alles wat gedefineerd wordt, wordt afgebakend in meer of mindere mate. En daarmee wordt het de groei ontzegt die het nog had kunnen doormaken. En zeker, aan de ene kant kan ik me vinden in deze stelling van Ramsey, maar aan de andere kant vraag ik me ook af in hoeverre je kan zeggen dat je aan Digital Humanities doet terwijl je ervoor terug deinst het te definiëren. Dan doe je onderzoek naar alles en niets tegelijkertijd.

Maar misschien raakt dat wel aan de kernwaarheid van Digital Humanities: Het doet onderzoek naar alles, en in haar alomvattendheid is haar veld zo onoverzichtelijk dat het net zo goed los zand zou kunnen zijn. En hier komen de wetenschappers in het veld van Digital Humanities in het spel: door onderzoek te doen naar dit brede scala en hierdoor verbanden te vinden die eerder ondenkbaar waren gedacht, breekt Digital Humanities de wereld van de wetenschap weer een stukje verder open. Niet meer binnen de eigen discipline blijven denken, maar uit de monodisciplinaire hokjes stappen en ons aan de rijkdom van kennis tegoed doen.

Concluderend
Al met al wil ik concluderen dat Digital Humanities nieuwe manieren van onderzoek doen omhelst die, door haar eigen verscheidenheid en haar erkenning van de menselijke factor in al dat geschreven is, onderzoek doet naar een breed scala van onderwerpen die de mens betreffen en daarmee een nieuwe bron van multi- en interdisciplinaire kennis aanboort. Zodanig luidt mijn eigen visie op Digital Humanities aan de vooravond van mijn onderzoek binnen dit, zonder twijfel, verrassende en intrigerende veld.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s